Marzena Marczyk, Felieton o felietonie… czyli moje potyczki z pisaniem

Postanowiłam napisać felieton. Usiadłam wygodnie, wzięłam ulubione pióro i…
Pustka w głowie, myśli rozbiegły się jak stado wróbli. No bo co ja niby mam do powiedzenia ludziom? Co chcę im przekazać?
Po pierwsze tytuł. Ważna rzecz. Nada kierunek rozważaniom, zaintryguje czytelnika, przyciągnie jego uwagę. Powinien więc być chwytliwy, zaskakujący i niezwykły. Musi od razu wzbudzić zaciekawienie. No tak teoria sobie, a życie sobie. W końcu mam. Napiszę o sobie. O moich zmaganiach z pisaniem. Uff. Tytuł mam. Teraz mogę przystąpić do pracy.
Chciałam podzielić się z wami moją receptą na pisanie. Na pierwszym planie stawiam emocje związane z tematem. Piszę odruchowo, usiłuję zebrać myśli w słowach, zdaniach. Poukładać je w sensowną całość. Przekazać jak najczytelniej to, co widzę w głowie, co mnie w danej chwili najbardziej porusza. Na tym etapie nie zwracam uwagi na styl, ważna jest treść. Zależy mi na tym, żeby nie zgubić wątku, nie pominąć istotnych elementów, nie stracić szczegółów, które mogą wpłynąć na całość tekstu.
Efektem są często chaotycznie zapisane refleksje, poplątane i niespójne. Ale to dobrze, bo z tego chaosu już wyłania się myśl główna. Pierwszy zarys tego, co dla mnie ważne.
Czytam i analizuję te skrawki myśli, przyglądam im się pod światło, przesuwam między palcami jak koraliki. Sprawdzam czy pasują do siebie, układam je w coraz innej kolejności, dobieram kolorami i wielkością, by współgrały jak najpiękniej.
Kiedy już jestem pewna, że wszystkie myśli są na właściwych miejscach, zaczyna się moja praca właściwa. Ostra selekcja treści. Co naprawdę jest istotne, co zaciekawi czytelnika. Co ewentualnie należałoby jeszcze dodać, co usunąć jako mało istotne, lub nadmiernie ozdobne.
Ostatnią czynnością jest sprawdzenie poprawności tekstu pod względem stylistycznym i interpunkcyjnym.
Teraz już moje „dzieło” może ujrzeć światło dzienne, czyli oddaję je w ręce czytelnika. I to jest najważniejszy sprawdzian mojego pisania. Jeżeli zareaguje, skomentuje, to wiem, że moje przemyślenia miały sens, że warto było pokazać innym moje myśli.
Marzena Marczyk

Dodaj komentarz

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

5 komentarzy “Marzena Marczyk, Felieton o felietonie… czyli moje potyczki z pisaniem”

%d bloggers like this: